ที่สุดของความยุ่งในชีวิต

 

 

" คนเราควรมีเวลาเท่าไหร่ถึงจะพอ "....
ไม่รู้ว่ามีใครเคยตั้งคำถามนี้กับตัวเองบ้างหรือปล่าว

บอกตามตรงว่าเราไม่เคย .. สำหรับที่ผ่านมา 
เพราะไม่ว่ากิจกรรมหรือสิ่งรอบตัวจะเยอะแยะแค่ไหน
เราก็บ่ยั่น เต็มเปี่ยมทั้งพลังกายและพลังใจ
บางครั้ง...ไม่ได้นอน 24 ชม. แต่ก็ยังอยู่ได้ ตาใสๆยิ้มสวยๆ
ดูเหมือนกิจกรรมตลอด 24 ชม.ที่ทำไป มันสร้างรอยยิ้มให้เรามากมายเหลือเกิน

จนมาถึงวันนี้ ... วันพฤหัสบดีที่ 1 เมษายน 2553
เรากำลังสับสนว่า เวลาไม่พอ หรือว่า พลังในตัวมันหายไป
ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยความรีบรน ผิดพลาดไม่ได้แม้หนึ่งชั่วโมง
ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา กิน นอน ทำงาน หรือแม้กระทั่งเวลาไปเที่ยว

มีคนเคยบอกเราว่า เรากำลังตึงไป...ควรจะหย่อนๆหยวนๆบ้าง
ก็เคยทำนะ แต่ก็ไม่ได้นานหรอก เพราะมันติดเป็นสันดานไปแล้ว
เช่น...เรามีนัดคุยกับลูกค้าตอน 10 โมง
แต่เกิดเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความผิดของเรา
ทำให้เวลานั้น เลื่อนไปเป็นตอนเที่ยง ...เป็นตอนที่ลูกค้าพักทานข้าว
และกว่าจะได้คุย ก็ตอนบ่าย .. แต่ถูกปฎิเสธให้มาวันพรุ่งนี้
เพราะวันนี้คุณสายแล้ว แต่หารู้ไม่ ... ในวันพรุ่งนี้
ตารางงานของเราก็ถูกวางแผนไว้เหมือนกัน ทำให้ทุกอย่างเคลื่อนไปหมด

หรือ ..เรานัดเพื่อนว่าจะไปรับตอนเก้าโมง แต่เก้าโมงเพื่อนเพิ่งตื่น
ก็ไม่รู้ว่าเราจะรีบมาทำไม มารอเพื่อนแต่งตัว ไดร์ผม หรอ?

พอเหตการร์พวกนั้นผ่านไป .. เราก็มองว่า
ช่างเหอะ !! มันเกิดขึ้นแล้วอ่ะ ไม่มีใครตั้งใจ
แต่ในขณะ ณ เวลานั้น เราก็อดที่จะหัวเสีย หรือชักสีหน้าหงุดหงิดไม่ได้

คนที่เข้าใจ ก็เข้าใจว่ามรึงคือมรึง
แต่คนที่ไม่รู้(สันดาน) ก็บ่นในใจกว่า " อินี่บ้าป่าววะ "

.
.
.

ยิ่งช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เรายิ่งเป็นคนขี้หงุดหงิด
อย่างเห็นได้ชัด(กว่าเดิม) จากที่เป็นคนเรื่องน้อย ก็กลายเป็นเรื่องเยอะ
เงื่อนไขในชีวิตมีกฎเกณฑ์เป๊ะๆ ทุกประการ

ลำพังเราคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าหากมันกระทบไปถึงคนอื่นด้วย
เราก็จะแสดงออกเป็นนางมารเลยทีเดียวเชียว
ง่าส์~~ ไม่ชอบนิสัยแบบนี้เลยยยยยย รู้สึกตัวเองกำลังเวิ้นเว้อ

พอเริ่มได้สติแล้วว่า เรากำลังเวิ้นเว้อเกินไป
ปัญญญาก็เกิดขึ้นมาฉับพลัน หยิบหนังสือ " Time Management "
ขึ้นมาอ่าน (อันนี้ได้มาดกตกทอดมาจากการฝึกอบรบ
ของ ดร.จตุพร สมัยอยู่โนเกีย จะบอกว่า ใครทำได้ตามนี้มันสุโค่ยจริงๆนะ)
เพราะตอนนี้เรากำลังมีปัญหาเรื่องเวลา เราจึงต้องฝึกเรื่องการบริหารเวลา

เริ่มจาก ... ตอน 10:00 - 18:00
นั่นคือเวลาที่เราอุทิศกายถวายตนให้กับบริษัทอันเป็นที่รักยิ่ง

 21:00 - 24:00 เราต้องเขาสู่โหมดแม่ค้าออนไลน์
แพ็คของ  อัพรูป ตอบอีเมลล์ โพสขายของตามกระทู้ต่างๆ

(ช่วง 18:00 - 20:59 เราขอไม่พูดถึง เพราะเป็นช่วงเวลาเดินทางกลับบ้าน
ฟิตเนสบ้าง ไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง นู่นๆนี่ๆหาความไร้สารให้ชีวิตบ้าง)

.
.
.

แต่เชื่อไม๊ ! ว่าเราทำตามแผนนี้ไม่ได้เลยอ่ะ ทุกอย่างมันรวมๆกันไปหมด
เวลาทำงาน ก็เอามาตอบอีเมลล์ลูกค้า ตอบข้อมูลสินค้า
รับโทรศัพท์เรื่องการประกวดเด็ก มือนึงพิมอีเมลล์ อีมือนึงนั่งจ้องบีบี
(ลูกค้าบางท่าน ถามตอนนั้นก็จะให้เราตอบตอนนั้นเลย ... ไรงี้)
สายตามองพื้นที่การจัดองค์ประกอบบนเวที MSNจากคุณเจี๊ยบก็เด้งๆมา
ว่าวันนี้รับของไม๊ จะมาเอาของล็อตใหม่ตอนไหน บลา บลา บลา

ปรากฎว่าเวลากินข้าวล่วงเลยไปบ่ายสามโมงเย็น
เตรียมกลับบ้านด้วยความเหนือยล้า เพื่อนชวนออกไปปาร์ตี้ข้างนอก
บางทีก็ไปลัลลาไกลถึงเมืองทองธานี ฟิตเนสไม่ได้เข้า แต่กินเหล้าอ่ะ ประจำ

ถึงห้องดึกดื่น มานั่งเปิดอีเมลล์..ตอบลูกค้ายังไม่เสร็จ
อีเมลล์จากเจ้านายมาทวงรีพอร์ทงานวันนี้ เออ ! ใช่ กรูยังไม่ได้ส่งนี่หว่า
แล้วเอาเวลาไปทำอะไรวะเนี่ยยยย ... โปรดย้อนไปอ่านกิจกรรมข้างบน

กว่าจะจบอีเมลล+รีพอร์ท ก็ดึกมากกกกกกกกกกกก
ส่งผลให้นอนตื่นสาย หน้าตามึนๆหัวฟูๆ
วันเสาร์คือวันซักผ้าแห่งชาติ ไม่ซักไม่ได้ เพราะมันจะยาวไป 2 อาทิตย์นะ
วันอาทิตย์คือวันถ่ายรูปกระเป๋าและResize โพสลงเน็ต
ใครขายของจะรู้ว่า ... เหมือนจะง่ายนะ แต่ใช้เวลาท๊างวันนนเลยทีเดียว 

โอวววววว .... นี่เป็นเพราะเราไม่รู้จักลำดับความสำคัญของงาน ชิมิ !!!

และด้วยเหตุผลนี้เอง ถ้าใครมาจุกจิก เจ๊าะแจะกับเรามากๆๆๆ
เราก็จะแสดงกิริยาไม่น่ารักใส่(ประจำ) คนบางคนไม่รู้เรื่องว่ามรึงไปเจออะไรมา
ถึงกับอึ้งงง !! พาลว่าเราเป็นคนแปลกๆ นับวันยิ่งแปลก กร๊ากๆๆ

คราวนี้พี่น้องและผองเพื่อนเข้าใจแล้วใช่ไม๊
ว่าเราทำไมไม่มีเวลาออกไปเจอใคร ไม่สานสัมพันธภาพกับใครบ้างเลย
ป่าวค่ะ .. จริงๆชอบออกไปเจอคน เรื่องเมาส์ไม่เป็นสองรองใคร
แต่ขออภัยอย่างรุนแรง ทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า
... ตัวคนเดียว หัวเป็นเกลียว ตัวเป็นน็อตค่ะ อันนี้เรื่องจริงไมได้อิงนิยาย

A : " โบ..เหนื่อยก็พักบ้างนะ "
B : " ไมได้หรอก พักไม่ได้ ทุกวินาทีมีค่าทั้งเรื่องงานและเรื่องเงิน "
A : " เฮ้ยยย .. จะซีเรียสอะไรขนาดนั้น เงินทองของนอกกาย "
B : " ป่าวว ไม่ได้ซีเรียส และเข้าใจเสมอ ว่าเงินทองของนอกกาย
แต่ถ้าไม่มี เราก็อยู่มันไม่ได้นะ ..... เคยหาบ้างยังล่ะ เงินอ่ะ !! "

** เห็นป่ะ ..พอมีคนมาคุยกับเราดีดี เราก็แอบกัดจิกเค้า
ด้วยประโยคเล็กๆตอนท้ายรายการซะงั้น เหอเหอ

A : " โบ..แกนี่เก่งเนอะ ทำเองหมดทุกอย่างเลย พ่อแม่แกคงภูมิใจ "
B : " เฮ้ยยย !! ซึ้งว่ะ ... แต่ป่าวว่ะ หลายคนไม่ได้มองเราแบบนั้น "
A : " อ้าว ทำไมอ่ะ เรายังแอบอิจฉาแกเลยนะ เราทำไม่ได้อย่างแกเลย "
B : " ใครๆก็บอกว่า จริงๆแล้วเราไม่ใช่คนเก่งหรือคนขยัน
เราแค่เป็นคนทะเยอทะยาน อยากได้อยากมีอยากเป็นเหมือนคนอื่นทั้งนั้นแหละ"
A : " อย่าไปคิดอะไรมาก บางคนก็พูดเล่นๆแหย่ๆขำๆ "
B : " ก็รู้แหละ ว่าพูดเล่นขำๆ ... แต่พูดบ่อยๆทุกวันๆ ก็ขำไม่ออกนะ "

** บทสนทนาที่อ้างอิงจากเรื่องจริงในหลายเหตุการณ์
มันคือเรื่องจริงจากความรู้สึกเรานะ บางทีก็เข้าใจ
ว่าหลายคนพูดโดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรอ่ะ แต่ได้ยินบ่อยๆๆๆเข้า
จากไม่ขำ จะกลายเป็นหดหู่เลยนะ ... จริงหรอ ? ที่เราอยากได้อยากมีอยากเป็น

เหอเหอ ... เราเรียนจบกฎหมาย แต่อารมร์เราศิลปินมา
อ่อนไหวทุกๆคำพูดที่กระทบจิตใจ แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง
แต่พอถึงจุดพีคของความผิดหวังขึ้นมาล่ะก็
คำพูดพวกนี้จะทำร้ายเราโดยที่เราไม่รู้ตัวเลยจริงๆ

ไดอารี่วันนี้ยาวมาก ... ตัวหนังสือล้วนเลย
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบมาจนถึงทุกวันนี้....
แสดงว่าคุณได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรามากยิ่งขึ้นแล้ว

ดีใจด้วยค่ะ ( ถามคนอ่านบ้างไม๊ ว่าดีใจหรือป่าววว )

ขอทิ้งท้ายไว้สองเรื่องนะคะ

1.เรื่องประกวดหนูน้อยกู้โลกร้อน ทุกท่านยังสามารถส่งใบสมัครเข้ามาได้
ถึงวันที่ 9 เมษายนนะคะ เพราะเป็นวันปิดโปรเจคพอดีค่ะ
หลังจากนั้นเราจะเริ่มเดินงานในส่วนของการจัดลำดับรายการการแสดงของเด็กๆ
ซึ่งจะเป็นฝ่าย Project-Co ดูแลในเรื่องของการรันคิวน้องๆแล้วค่ะ

หลังสงกรานต์เป็นต้นไป ใครได้รับโทรศัพท์เสียงหนุ่มหล่อมาดเซอร์
ไม่ต้องตกใจนะคะ คือน้องตี้ โปรเจ็คโค สุดหล่อของพวกเราเองค่ะ อิอิ

ปล.ขอบคุณคุณแม่ทุกท่านจากใจจริงนะคะ .. ส่วนใครที่ยังไม่ได้รายละเอียด
ทิ้งอีเมลล์ไว้ได้เลยค่ะ โบทยอยส่งให้ทุกคนแน่นอน
เว้นบางกรณีที่อีเมลล์มัยถูกตีกลับ ยังไงก็แจ้งได้นะคะ ถ้ายังไม่ได้ ^^

2.ในส่วนของร้านค้า ตอนนี้โบลงทะเบียนไว้กับทาง welove ใกล้ครบปีนึงแล้ว
ตัดสินใจไม่ต่ออายุร้านค้า เพราะเนื่องจากระบบของ welove ล่มบ่อยมากๆๆๆๆๆๆ

งอน !! ก็เลยย้ายค่ายใหม่ไปอยู่ที่นี่ค่ะ ...
http://www.sabuyjaishop.com/shop/mysoraya
แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างเคลื่อนย้ายร้านค้านะคะ

ใครที่จะเลือกซื้อสินค้าในร้าน ยังสามารถกดซื้อได้ที่
www.mysoraya.com
เหมือนเดิม จนกว่าอายุโดเมนจะจบไป(สิ้นเดือนเมษายน)
แล้วโบจะทำอีเมลล์เรื่องเปลี่ยนที่อยู่ร้านค้าไปไห้ลูกค้าทราบอีกครั้งนะคะ
ต้อขออภัยในความไม่สะดวกด้วยยยย ....ขอบคุณค่ะ


ปล.อาทิตย์นี้จะหนีไปเที่ยวอีกแว๊ววววว .. ขอตัวไปตากผ้าที่ซักไว้ก่อนน๊า
เดี๋ยวคืนนี้จะนอนดึกแล้วตื่นสายอีกตามระเบียบบบ ฮ่าๆๆๆๆๆ

 


 

By Soraya

 

 


ฟังเพลง ถามจันทร์
Powered by you2play.com

     Share

<< กิจกรรมอันมากมาย....ร้อน ร้อน ร้อน .... >>

Posted on Fri 2 Apr 2010 13:36

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

พัก....
ใช่สิ๊ .....(T.T)
ร้อน ร้อน ร้อน ....
ที่สุดของความยุ่งในชีวิต
กิจกรรมอันมากมาย....
++Update By Bungiejump++
เที่ยวไร่องุ่นกันเถอะ ++
ขอเวลาให้ได้หายใจ...
หน้านี้มีแต่ของกินนะ...

mysorayashop
mysoraya.pantown
mydesign

Well put, sir, well put. I'll ceilarnty make note of that.
Azarel   
Thu 25 Jul 2013 0:36 [8]
 

I was struck by the honetsy of your posting
Tias   
Wed 24 Jul 2013 1:37 [7]
 

ทดสอบ ทดสอบ
สรญา   
Mon 5 Apr 2010 9:56 [6]

เป็นคนเริ่มแก่ แต่พอได้อ่านเรื่องของน้อง ได้ไฟคืนมาบ้าง ไม่รู้ถ้าพูดว่า ขอเป็นกำลังใจให้ มันจะช่วยให้ดีขึ้นบ้างมั๊ย แต่ก็ขอนะ เป็นกำลังใจให้ สู้ สู้
mm   
Sun 4 Apr 2010 14:26 [5]
 

สมัคร งานเดินแบบ เด็ก ให้ลูก สาวครับ ขอรายละเอียด ด้วย ขอบคุณ ครับ
แบงค์   
Sat 3 Apr 2010 7:59 [4]
 

งัย เราก้อมีแรงทำเราก้อต้องหาอารายให้ตัวเองมีความสุขซิ ช่ายม๋า ค่ะ
สู้ๆ ค่ะ พี่โบ
จิมก้อ กิจกรรม ตลอดเหมือนกันเลย

เหนื่อยเนอะ !!
plitvite   
Fri 2 Apr 2010 14:33 [3]

สนใจเรื่องประกวดอ่ะค่ะ เมล์นะคะ puggy896@hotmail.com ค่ะ ขอบคุณคะ
มั๊ปั๊กกี้   
Fri 2 Apr 2010 10:31 [2]
 

แค่นี้แกก็สุดๆละโบ ถ้าเทียบกับเพื่อนๆที่อายุรุ่นๆเดียวกะเราอ่ะ

นับถือๆๆ
kik   
Fri 2 Apr 2010 10:20 [1]

 

 

best view 1024x768 screen