บันทึกถึงแม่...

 

วันพุธที่ 1 เมษายน 2552

 

สวัสดีเดือนเมษาฯ อยู่ๆก็ปวดหัวอย่างไม่รู้สาเหตุ
พยายามตั้งสติและเงยหน้ามองหาวัตถุที่เป็นสีเขียว
(หมอบอกว่าถ้ารู้สึกปวดหัวเมื่อไหร่ ให้มองธรรมชาติ มองต้นไม้อากาศ)

จริงๆเข้าใจว่าเพราะเราอาจจะใช้สายตาจ้องคอมฯมากไป
หลับตาผ่อนคลาย บอกตัวเองว่าเราไม่ได้เครียดนะ
~~ แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น ... เดินออกไปข้างนอก คุยกับคนนั้นคนนี้ ~~

พอกลับมาถึงห้องตัวร้อนมาก ไข้ขึ้น ทรมาณสุดๆ
รู้ตัวว่าไม่มียา(โรคประจำตัว)กิน เพราะแม่ไม่มีเวลาว่างส่งให้
และบางครั้งก็เข้าใจว่าเราจะกลับบ้าน เลยไม่ส่งมาให้สักที

กินทิฟฟี่ .... เช็ดตัว เพื่อให้อาการดีขึ้นและผ่านพ้นคืนนั้นไป

บันทึกถึงแม่

เช้ามา .... โล่งหัวได้นิดหน่อย แต่กลัวทรมาณอีก
เลยตัดสินใจออกไปหาหมอ รพ.ลาดพร้าวเจ้าเดิม

หาหมอเสร็จก็โล่งงงง ....... กระเป๋าตังค์นะที่โล่ง*-*

โทรหาแม่ " แม่ ... .... แม่ลืมอะไรไปหรือปล่าว "

" ไม่ลืมหรอกลูก ช่วงนี้แม่ยุ่งมาก พรุ่งนี้แม่จะส่งยาไปให้หนูนะ "

" อืมๆไม่เป็นไร นึกว่าลืมน่ะ เลยโทรมาเตือนเฉยๆ .. เอาที่แม่สะดวกล่ะกันนะ "

.
.
.

" เออแม่ ... เมื่อวันที่ 30 มีนา วันเกิดหลานรักนี่ โบนัสได้เป่าเค้กหรือป่าวแม่ "

" อืมม ... แม่ขว้างเค้กของหลานทิ้ง !!!! "

" อ้าว !! เกิดอะไรขึ้นอีกอ่ะแม่ ไหนเล่าให้ฟังสิ "

เฮ้อออ !!! ปัญหาเดิมๆ พี่ชายเราไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย พี่สะใภ้เรารับไม่ได้
ก็ด่าทอพี่ชายเราด้วยความน้อยอกน้อยใจ .... เรื่องบานปลาย
~~~ปัญหาแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่เราบอกให้พี่สะใภ้ทำใจ~~~

อยู่เพื่อลูก ทำเพื่อลูก รักลูกให้มากที่สุด

แต่เราเข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกันนะ สมัยนี้ให้มาทำตัวเหมือน ดร.วิกานดา คงหายาก
พี่สะใภ้เราทำใจไม่ได้ ทำให้บ้านเราไม่สงบสุขเท่าไหร่ในตอนนี้

ถามว่าต้นเหตุของปัญหานี้คือใคร ~~ พี่ชายของเรา ~~ ใช่ไหม ???

ปัญหาบางเรื่อง เราว่าจะแก้ที่ต้นเหตุก็คงไม่ได้

พี่เรามันเป็นโรคเจ้าชู้แบบนี้มาตั้งแต่เราจำความได้
ถามว่ามันรักษาให้หายได้ไหมไอ้โรคนี้ จากประสบการณ์ที่เจอมา
บอกได้เลย ... รอวันตายอย่างเดียว ถึงจะหาย !!!

เราไม่ได้เข้าข้างพี่ชายเรา เราไม่ได้เข้าข้างแม่ของเรา
แต่เราก็อยากให้พี่สาวเราตั้งสติ และคิดถึงลูกให้มากๆ

มันทำยากนะ ~~~ แต่เวลาจะช่วยได้

ทุกวันนี้พี่ชายเราไม่ค่อยกลับบ้าน เพราะพี่สะใภ้เราอยู่
นานๆจะมาหาโบนัสสักที หรือไม่ ... ก็มาตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้าน

.
.
.

รู้สึกเบื่อมากกับปัญหาพวกนี้
ตอนเราเด็กๆ พ่อเราก็มีบ้านเล็กบ้านน้อย
แม่เราก็นั่งร้องไห้เกือบทุกวัน

(แต่ตอนนี้พ่อเราขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ส่งคุณพ่อคนใหม่ที่ดีขั้นเทพมาให้แทน)

พอโตขึ้นมาหน่อย พี่ชายเราก็พาผู้หญิงเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า
บางครั้ง ... พี่เราป่วย ก็มีรถไฟมาชนกันให้เห็นอยู่ที่บ้านเป็นประจำ

แล้ววันนี้ ปัญหานี้ ...ก็ยังเกิดขึ้นกับครอบครัวเรา

วันเกิดครบ 3 ขวบของหลานรัก คนเดียวคนแรกของเรา
พี่ชายกับพี่สะใภ้ทะเลาะกัน แม่โมโห จะทะเลาะกันไปถึงไหน
ก็เลยขว้างเค้กที่เตรียมไว้ให้หลายชายเป่า ... ปาไปตรงหน้า
เพื่อเรียกสติให้กลับมาอยู่กับตัวทั้งสองฝ่าย ~~~

แม่ถามเราว่า

" แล้วหนูจะกลับบ้านเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย (แม่พูดด้วยเสียงอารมณ์ดี)"

" แม่พูดแบบนี้ทำให้หนูไม่อยากกลับบ้านอ่ะ หนูเบื่อปัญหาพวกนี้ "

" ฮ่าๆๆๆ ... ตอนนี้ปกติแล้วลูก ไม่มีอะไรแล้ว "

" ... มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่หนูจำความได้แล้วอ่ะแม่ มันไม่มีทางปกติหรอก "

.
.
.

" (แม่เสียงเศร้า) ... ขอโทษนะลูก ที่ทั้งชีวิตของหนู แม่ทำให้หนูรู้สึกแบบนั้นมาตลอด
แม่ก็มีหนูอยู่คนเดียวนี่ล่ะ ที่เป็นความหวัง ที่ไม่เคยสร้างเรื่องปวดหัวให้กับแม่เลย

หนูอยากกลับบ้านเมื่อไหร่ก็กลับนะลูก หรือจะให้แม่ไปหาก็ได้ "

.
.
.

หนูรักแม่นะ แต่บางทีหนูก็เหนื่อย
เรื่องงาน เรื่องความรัก(ทีกี่ครั้งๆก็ไม่เคยเอาตัวรอดได้)
แล้วต้องมาเจอปัญหาครอบครัว มาเจอคนที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ
บางทีหนูฟังหนูก็รู้สึกโกรธ แต่หนูก็ทำอะไรไมได้
~~ เพราะคนนั้นก็คือลูกของแม่อีกคน นั่นก็คือพึ่ชายหนูเอง ~~

เห็นทีพรุ่งนี้เราต้องโทรคุยกันแล้วล่ะ จิตรกร ..พี่ชายที่ไม่ค่อยน่ารัก !!

วันนี้มาบ่นให้ฟังอีกแล้ว เบื่อไม๊!!สรญาเรื่องเยอะจัง

ปวดหัวได้อีก ไปนอนดีกว่า .. พรุ่งนี้จะมาเล่าเรื่องสนุกๆให้ฟังนะไดอารี่ที่รัก

 

บันทึกถึงแม่
บันทึกถึงแม่ บันทึกถึงแม่ บันทึกถึงแม่ บันทึกถึงแม่
 
 
 
ทุ่มเท ทดสอบเรื่องการตลาด สินค้า ราคา ต่างๆนาๆ
ใกล้ได้ฤกษ์เปิดร้านสักที เฮ้อออ !!!
เหนื่อยจัง แต่ถ้ามันมีความสุขเราก็จะทำเนอะเพื่อนฝ้าย
 
บันทึกถึงแม่
 
 
See you CoMing SoOn !!!!!
 
 

     Share

<< รับปากตัวเองแล้ว ...เปิดแล้วจ้า ... กรุงเทพฯเหงามาก >>

Posted on Fri 3 Apr 2009 1:47

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

สวัสดีวันสงกรานต์
เวลาไม่เคยพอ ...
สุววรณภูมิ/วันเกิดเพื่อนรัก
One Day Off ...
เปิดแล้วจ้า ... กรุงเทพฯเหงามาก
บันทึกถึงแม่...
รับปากตัวเองแล้ว ...
ตอน ... แม่ค้ามือใหม่
พิษของคำคน ...
พรุ่งนี้ ... วันสุข
Slumdog Millionaire

mysorayashop
mysoraya.pantown
mydesign

จองพื้นที่ไดแล้ว วู้วววววววว
แต่ไม่มีเฮดไดสวยๆ ต้องไหว้วานคุณเพื่อนค่ะ

สาวกบี้ the star ฮ่าๆๆๆ
phyphy.diaryclub.com   
Sat 4 Apr 2009 13:00 [4]

แก้ยากแต่(ต้อง)แก้ได้
คุยกันดีๆนะ พี่น้องมีกันอยู่เท่านี้
บอกพี่ชายด้วยว่าเห็ฯแก่ลูกมากๆหน่อย
โชคดีนะเนี่ยที่กุยังอยู่บนคาน ฮ่าๆๆๆ


เรื่องร้าน .. เห็นมึงเหนื่อยแล้วกุละอายว่ะ
จะช่วยเพื่อนให้มากกว่านี้นะเพื่อนนะ
ฝ้าย   
Sat 4 Apr 2009 12:19 [3]

...เจอปัญหาคล้ายๆกันเลยค่ะ...เข้าใจพี่สะใภ้ของคุณนะคะ แล้วก็เข้าใจคุณด้วย...ตอนเป็นเด็กๆ บ้านเราก็เคยมีปัญหาอย่างงี้ เข็ดมาก ไม่เคยคิดจะแต่งงาน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบใครเลย จนมีสามีนี่แหละค่ะ ที่พยายามจะมาจีบเราให้ได้ เค้าดีอย่างกับอะไร ดีมาตลอดใน 8 ปีก่อนแต่งงาน พอแต่งงานเท่านั้นแหละ...

แต่...ตอนนี้ชีวิตเราก็เหมือนจะดีขึ้นนะ โชคดีที่เค้าพอจะฟังเราอยู่บ้าง...หรือตอนนี้เราอาจจะโง่อยู่ก็เป็นได้ ไม่รู้เหมือนกัน...

ขอให้คุณสบายใจขึ้นนะคะ มีทุกข์เดี๋ยวก็คงผ่านไป...สุขก็คงเหมือนกันค่ะ
Ployfon   
Fri 3 Apr 2009 9:55 [2]

เปนกำลังใจให้นะคนสวย สู้ๆนะ
นุ้งกิฟท์   
Thu 2 Apr 2009 23:00 [1]

 

 

best view 1024x768 screen